Hoog bezoek

Natuurlijk wilde ik al veel eerder een update schrijven, maar door alle gebeurtenissen is het gewoon niet eerder gelukt.

Inmiddels is er weer veel gebeurd hier in het verre zuiden, want ruim 3,5 week geleden kwamen mijn ouders en Patrick aan en vorige week zijn ze weer veilig in Nederland aangeland. Dus het ene moment zaten we samen op de veranda van de pastorie (daar sliepen we samen) van onze kostbare oploskoffie te genieten en het andere moment zijn we weer kilometers van elkaar verwijderd. 

Dinsdagochtend om 5 uur reed ik 4 uur naar de stad om ze op te halen. Ik was heel zenuwachtig voor het moment dat ze om de hoek kwamen, dus dat was bijzonder, maar toch voelt dat dan wel weer snel normaal. De grote koffers gingen mee met de auto naar Mbuma. De achterdeur is helaas kapot, dus die wordt vastgemaakt met een touw en met een stok kan je de deur dan weer openbreken. Met onze gehuurde auto reden we het centrum van Bulawayo in, waar we een mooi appartementje hadden. We hebben over een echte Afrikaanse markt gestruind, waarbij iedereen ons met open mond aanstaarde. Ze hadden nog niet vaak blanken gezien. Uiteindelijk werden we dat bekijks toch een beetje beu, dus zijn we naar een heerlijk restaurant geweest. Daar geniet je dan zo van als je dat een tijd niet gehad hebt. 

De opvolgende dagen zijn we naar Hwange National park geweest, waar we vanuit onze huurauto olifanten, zebra’s, giraffen, nijlpaarden en krokodillen spotten. Helaas was de leeuw en de cheetah op vakantie dit keer. De volgende dag reden we verder naar Victoria falls, wat ook nogal een heel avontuur is met die wegen hier. Op veel plekken is het meer gat dan weg, en dat vraagt uiterste concentratie en precisie om zo heel mogelijk bij de bestemming aan te komen. De gaten zijn namelijk echt diep en groot. Gelukkig hadden we dan wel tijd om de apen te bekijken die langs de weg liepen. Iedereen was blij dat we heel aangekomen waren. 

De watervallen waren enorm en prachtig en we waren kleddernat. Lekker wezen uit eten, nog een keer op safari waarbij de olifanten bijna op schoot kwamen zitten, nog een sunset boottocht in Zambia met nijlpaarden en het ontwijken van de overactieve straat- en marktverkopers. Daarnaast heerlijk gerelaxt in een prachtige bed and breakfast. De mensen zijn hier erg vriendelijk en willen alles voor je doen en regelen.  

Met een grote bus reden we terug naar Lupane, die stuitert gewoon over de gaten, en vandaaruit werden we opgehaald door mijn collega nurse, die ons naar Mbuma bracht. Hij had zojuist 50 kuikens gekocht, dus die zaten bij ons op schoot in het autootje en kakelden de oren van ons hoofd. 

In Mbuma sliepen we samen in de Manse, oftewel de pastorie (die wordt nu voornamelijk gebruikt voor gasten want er is geen vaste dominee hier), nadat we geregeld hadden dat het stroom het deed. De wasvrouw kwam die maandag al gelijk aangesneld om mijn familie te begroeten, want ze vond het al zo ontzettend bijzonder toen ik het haar voor het eerst vertelde. Ze had mooie tasjes gemaakt voor mijn moeder, van riet. Ook heeft ze die week voor ons maispap gekookt met kip en groenten. 

Ze hebben alles hier mee mogen maken en zelfs ook heel veel kunnen helpen. Ze kwamen namelijk net voor de opening van het nieuwe deel van het ziekenhuis, dus daar moest nog veel voor gebeuren. Pap en mam verfden, plantten bloemetjes en klusten, en Patrick deed ook allerlei helpende klussen. Waaronder het mooie nieuwe bord voor het ziekenhuis, wat de komende jaren een mooi aanzicht zal blijven. Ook mochten ze getuige zijn van een mooie keizersnee en zijn we bij mijn collega op bezoek geweest op haar homestead (huttendorp) op een halfuurtje lopen. Nu weten ze ook hoe ze sadza (maispap) maken in een prachtige buitenkeuken. Het was zaterdag, dus ze hadden met de ezelskar op een uur lopen veel emmers water gehaald, omdat ze op zondag geen water halen. Als je water op een uur lopen kunt halen, doe je wel een beetje zuinig aan, dus daar wordt dan heel handig mee omgegaan. Vlakbij het huttendorpje waren 4 graven, waar haar man en andere familieleden begraven lagen. Deze begraven ze altijd bij hun huttendorp, meestal in hun huttendorp. Mijn collega en haar familie waren zo blij dat we er waren. Enorme gastvrijheid. 

Dinsdag brachten we ze weer weg naar het vliegveld en dat is dan eerst gek dat ze niet meer rondlopen, maar zo waardevol dat ze er een beeld bij hebben, ik had dat nooit uit kunnen leggen. Nu ze weg zijn moet iedereen wel even weten of ze weer veilig thuis zijn. Nou en dat is gelukkig het geval.

Uitrusten was geen sprake van, want het werk ging weer door. Afgelopen weekend logeerden Maaike en ik bij ds Khumalo in Bulawayo (1 van de 2 dominees van de free presbyterian church in Zimbabwe). Net opa en oma waar je bent, zo gezellig en fijn. We gingen eerst heel veel groenten kopen bij de plaatselijke groentewinkel. Daar schreef de kassamevrouw zelf de bonnen inclusief kilo’s en prijzen enzovoort, dus dat duurde wel even. Thuis hielpen we hun neefje, die geleerd heeft voor chef-kok, met koken. Hij leerde ons hele goede snijtechnieken aan. Hij vertelde dat hij al heel lang bezig is om een baan te zoeken, maar dat die er gewoon niet is. Hij is nu bij een hotel ingeschreven waardoor hij gebeld wordt als ze per ongeluk iemand nodig hebben, dus daar hoopt hij elke dag op. 
Zondag nam de dominee ons mee naar Ingwenya, de John Tallach high school (een soort middelbare kostschool, ook een zendingsplek van Mbuma), daar ging hij preken die dag. Op die school zitten heel veel jonge mensen, allemaal in een prachtig uniform, het was echt een grote kerk waarvan denk ik 3/4e jongeren. 

Het vervoer naar en van de dominee is een verhaal apart. Eén van de evangelisten, de accountant en een verpleeghulp van Mbuma gingen mee en hadden een oude bus geregeld. Heenweg ging nog wel goed, ondanks de slechte wegen en het moment dat we dachten midden in de boesboes niet meer verder te kunnen. De heren dachten een snellere weg te weten, na 6 uur kwamen we aan. Vergeleken bij de terugweg was dat enorm snel. We zijn namelijk om 2 uur ‘s nachts weggereden en 5 uur ‘s middags in Mbuma aangekomen. De eerste 3 uur reden we fluitend over de binnenlandse hobbelwegen, totdat het busje kuren begon te vertonen en we midden in de boesboes stil stonden. De motor ging open en de jongens probeerde te ontdekken wat de oorzaak was. Dat bleek een buis te zijn die was gebroken. We moesten aan een nieuwe buis zien te komen. Maar totdat we daar ergens in de buurt waren… de motor begon elke kilometer te sissen, te roken en geluid te maken, dus dat betekende elke keer een ‘little break’, zoals de jongens zeiden. Elke keer konden we weer een kilometer vooruit, maar daar hadden we veel water voor nodig. Dus bij elk huttendorp stopten we en haalden of pompten water uit een waterput of -pomp en soms viel je dan met de neus in de boter als er lekkere verse cava’s (groen fruit) van de boom werden gehaald voor je. Zo beleef je nog eens wat in de pure Afrikaanse natuur. Desondanks waren we erg blij ons thuis te bereiken, want je begint op een gegeven moment toch te twijfelen of je er ooit komt. Gelukkig geven die mensen echt nooit op, al zit er ook niet veel anders op zonder ANWB, en blijven ze altijd lachen, zelfs na 14 uur struggelen en meer dan 30 keer de motor open maken. 

We waren gelukkig nog voor dinsdag thuis, want er was de grote opening van de nieuwe verloskamers. Wat een prachtig gebouw met mooie couveuses en zo netjes van binnen. Lijkt wel op een Nederlands ziekenhuis. Half Zimbabwe liep uit om dat met ons te vieren, waaronder het provinciehoofd, de dominees, heel veel betrokkenen vanuit Bulawayo en de andere zendingsposten van Mbuma en ook nog een Nederlands donorechtpaar. Het was een drukte van belang, echt een feestdag. Alle collega’s waren erbij, dus het was een enorme gezelligheid. We gingen ook met z’n allen op de foto, heel veel mensen hielden een toespraak, de dominees spraken een mooi woord, er werd een mooie Afrikaanse dans gedaan en uiteindelijk werd het lintje doorgeknipt. Een heerlijke maaltijd volgde en iedereen was heel dankbaar met deze mooie uitbreiding, maar vooral naar de Heere toe. Dat merk je door alles heen.