Mooie momenten

Vandaag geniet ik na van een mooi weekend, dus dat is een mooi moment om even bij te schrijven.

De vorige keer toen ik het over de sterren had, dacht ik later, ik heb al 3 maanden geen vliegtuigen over horen komen, wat je normaal in Nederland natuurlijk altijd wel een keer hoort. Daar is hier in de boesboes geen sprake van. Je ziet hier wel mooie beesten, zoals een kameleon en schildpadden (zelfs in huis), maar ook minder leuke beesten zoals een bende sprinkhanen in huis ineens, brr, ze zaten op een gegeven moment ook in de koelkast en ze waren niet klein. Ook de mieren vinden hun huis in de gootsteen en anders wel in de pindakaaspot. Niet te veel over nadenken (denk ik haha).

Begin van de maand zijn Maaike en ik verhuist naar een ander huis, waar zojuist de zonne-energie systemen zijn geïnstalleerd, waardoor we een koelkast hebben en licht en we onze telefoon op kunnen laden. Het is onvoorstelbaar. Zit ook nog niet helemaal in m’n systeem, want ik loop alsnog met een lampje naar de wc ‘s nachts, vergeet gewoon dat ik een lamp aan kan zetten. Helaas moesten we natuurlijk de twee andere meiden achterlaten, maar gelukkig kwamen daar weer twee meiden bij, die hier komen stagelopen als vierdejaars studenten verpleegkunde. Als hun werkvisum eenmaal rond is, komen ze gezellig bij ons op de ward (zaal).
Het werk gaat natuurlijk ook gestaag door. Er was een Nederlandse chirurg voor 2 weken op bezoek. Hij is een robotchirurg in Nederland, dus opereert helemaal via robots, nou goed je snapt dat dat hier natuurlijk de omgekeerde wereld is. Maar hij kon echt wel wat betekenen voor de dokters en heeft ook samen met Anneke een mooie operatie uitgevoerd bij een kind met hele erge scheef gegroeide benen. Hadden ze allebei nog nooit gedaan, maar ze hebben zich er goed in verdiept hoe ze dat konden aanpakken. Anneke had gelukkig nog wat schroefjes thuis liggen, dus dat kwam ook voor mekaar. Ze hebben er een halve dag over gedaan, maar het resultaat is prachtig, ik zie elke keer een blij kind met rechte benen voor m’n zaal langs lopen. Onbetaalbaar, denk ik.

De artsen streven ernaar om 2x in de week ongeveer een zaalronde te lopen, dus om de patiënten even goed te zien. Sommige mensen zijn voordat ze naar het ziekenhuis kwamen bij een traditionele heler geweest, een soort toverdokter. Dat werkt natuurlijk niet, dus dan komen ze te laat naar het echte ziekenhuis. Je kunt het zien omdat ze een touwtje om hun buik hebben zitten. Anneke ziet dat bij een man met hele zieke longen omdat hij in de mijnen heeft gewerkt en vraagt hem of hij gelooft dat het hem beter zal maken. De patiënt schudt zijn hoofd en Anneke vertelt hem dat zij en wij en niemand hem hier beter kunnen maken, maar dat alleen God in de hemel dit kan doen. En vertelt ze erbij, misschien maakt hij je niet beter, maar dan nog ligt het alleen in Zijn handen. De patiënt was er stil van, knikte en knipte op verzoek z’n touwtje door.

Halverwege de maand moesten Maaike en ik mee met de soort personeelswerker van hier naar de stad, want er moest iets verlengd worden. Daar was die arme mevrouw heel zenuwachtig voor. Maar gelukkig viel het allemaal mee en ze was helemaal opgelucht. Daarna zijn we met de chauffeur en zij lekker wezen eten. We konden ook weer boodschappen inslaan, helaas waren we de koelbox vergeten, dus vlees konden we dan ook wel vergeten, aangezien dat vlees de 4 uur durende rit in de warmte niet overleeft. Dus het verdere van deze maand zijn we vegetarisch.

Afgelopen weekend was er communion (avondmaalsweekend) in de kerk in Zenka, zo’n anderhalf uur rijden hiervandaan. Vrijdag zijn we erheen geweest met een paar, dus toen konden we met z’n allen in de auto. 
Zondag waren er iets meer dan een paar die meewilden. Ongeveer 50/60 mensen denk ik. Aangezien we maar 1 auto hadden en een vrachtwagen, moesten we met z’n allen op de achterbak van de vrachtwagen. De heenweg zat ik in de auto/jeep, maar dat was ook niet zo’n genot want we zaten letterlijk op elkaar, desondanks hebben we de hele anderhalve uur psalmen gezongen. Uitgezonderd dan het moment dat we vast zaten in de modder, uit de auto moesten en daarna met onze nette kerkschoenen door de modder moesten lopen. Daarom vond ik het de terugweg een goed idee om in de vrachtwagenbak mee te gaan en dat was geweldig, de mensen waren zo blij en wij erbij. Helaas begon het wel te regenen, maar ook dat mocht de pret niet drukken. Wij vonden het heerlijk fris, maar de lokale mensen rilden bijna die kar uit.
Tussen de kerkdiensten door kregen we ook nog heerlijke rijst met geit en darm, slik, zonder bestek natuurlijk. Ik heb de darm laten liggen, vond m ook al een bijzonder luchtje hebben, dat vonden de andere mensen niet erg ;-). Maar goed je probeert natuurlijk altijd beleefd te blijven.
De avondmaalsdienst duurt ongeveer 3 uur en gaat in principe wel een beetje hetzelfde als in Nederland. Meer dan de helft van de mensen staat op en loopt zingend van psalm 116 naar voren en erna ook weer zingend terug. Je ervaart dan zo’n vreugde.

Nou dat was weer een samenvatting van de belevenissen, groetjes!