Aankomst

Woensdag begon mijn reis samen met Maaike naar Johannesburg en na een nachtje slapen daar vlogen we naar Bulawayo. Hier moesten we een aantal uur wachten op  onze Nederlandse hoofdzuster en 2 andere meiden (Mathilde en Annemarie) uit Nederland die 3 weken komen. Zij zijn ook verpleegkundigen. Gelukkig bracht onze ‘lorry driver’ oftewel onze taxichauffeur Khumalo (een van de velen Khumalo’s) gezelschap bij het wachten want hij ging ons naar Mbuma brengen. Dat is zijn achternaam, want mensen die ouder zijn noem je met de achternaam. De 2 Nederlandse meiden hadden wel een hele late vlucht, dus wij gingen alvast boodschappen doen in de stad. Ik kreeg de taak om ook voor die meiden boodschappen te doen, ik had al moeite met mijn eigen boodschappen haha. Dacht ik met mijn creditcard te kunnen betalen was er geen verbinding, dus gelukkig hadden anderen nog meer contant mee.

Na een turbulente, letterlijk stuiterende rit in de mooie ambulance kar met 9 man op elkaar en een groot gedeelte van de koffers, waren we meer dan blij dat we om 23u aankwamen in Mbuma. De andere koffers gingen mee op de andere kar met een zeil eroverheen, maar die ging de volgende dag pas rijden omdat het al donker was en er zoveel enorme gaten in de weg zitten.

Gisteren hebben we een rondleiding gehad over het hele terrein en in het ziekenhuis en de verloskamers. Er is heel veel, een mannenafdeling, vrouwenafdeling, kinderafdeling, moeder en kind afdeling, verloskamers, de nabevalling kamers, operatiekamer, apotheek, laboratorium wat door 1 vrouw wordt gerund en heel veel testen kunnen worden gedaan en zelfs een röntgenapparaat (x-ray). De vrouw vertelde dat in onze jeep die ons van het vliegveld haalden, een koelbox vol met bloedzakken zaten, haha ik dacht dat er eten in zat. Maar ze benutten iedere mogelijkheid om belangrijke dingen vanuit de stad mee te nemen. 

Ook heel veel mensen en werknemers ontmoet. Als je vraagt hoe het gaat, they are fine, their husband or wife is fine, family is fine, everything is fine. Mijn buurvrouw weet in ieder geval mijn naam al. Inmiddels zijn het bekende gezichten, maar de namen zijn erg ingewikkeld. 

Gisteravond zijn Maaike en ik naar de twee andere meiden gewandeld en hebben we spelletjes gedaan onder een met tape opgehangen lamp op batterijen en gepraat over de eerste belevenissen en hoe het ziekenhuis hier niet te vergelijken is met ons Nederlandse ziekenhuis. En we hebben spinnen gevangen. Die beesten overal is namelijk nogal wennen, alles is groot, spinnen, duizendpoot of een salamander, alles komt voorbij. Ik doe er alles aan om ze uit m’n huis te houden. 

Vanochtend om half 9 begon de dag met bijbelstudie met alle Afrikaanse en Nederlandse verpleegkundigen en een evangelist in het Engels gelukkig. De dagopeningen en sluitingen in het ziekenhuis met de patiënten/familie zijn in het Ndebele, daar kan ik inmiddels alleen hallo van zeggen. Salibonani zeg je dan. 

Waarschijnlijk beginnen we volgende week in het ziekenhuis en omdat de andere meiden bijbels mochten kaften, wilden Maaike en ik ook alvast wat nuttigs doen. Dus werden we achter de naaimachine gezet, en wisten we het voor elkaar te krijgen om de randjes van operatie dekentjes te naaien. Ik draaien, zij naaien. De automatische naaimachine deed t niet, want het stroom lukte niet. Meer verstand had ik er niet van. Ondertussen worden we van buiten ons naaiatelier begroet door alle voorbijgangers met how are you, I’m fine. 

Toen ik mijn brood met pindakaas, honing of jam op had, meer beleg heb je niet zonder stroom, dus zonder koelkast, vroeg Anneke de dokter of ik mee wilde kijken met een operatie. Dus ik mee met hoofdzuster Willie als anesthesist (een klein kastje met verdovende medicijnen ter beschikking) en twee Afrikaanse operatie assistenten. Nog voordat de man onder zeil was, volgens mij sliep hij wel een beetje, begonnen we met opereren, een klein grimasje als resultaat bij onze patiënt en helaas was de narcose halverwege wat uitgewerkt, maar gaven we weer wat extra’s. Die mensen hebben hier een enorm hoge pijngrens. Toen het klaar was schrobde ik het hele operatie kamertje schoon en droog en droeg ik onze kleren naar het washok samen met de assistenten. 
Ik keek m’n ogen uit, maar goed, zo komt het ook goed hè.

Verder op de foto’s zie je de vele basisscholen en daaromheen wonen heel veel mensen in die kleine huisjes. De hutten worden gebruikt om te koken met vuur. Het lichtblauwe gebouw is de kerk en het groene gebouw de nieuwe verloskamers, net gebouwd. Die grote tonnen zit allemaal water in en de ezelskarren met ezels zijn van de patiënten die opgenomen liggen, zo zijn ze hier gekomen. Daarom staan die er soms heel lang. 

Lang verhaal, maar het is bijzonder om te zien en het zal nog wel even wennen zijn, maar er is een begin. Groetjes en tot de volgende blog!